Sąd odrzuca wniosek dostawcy strony www o arbitraż w sprawie dostępności cyfrowej

Dnia 27 marca 2024 r. Sąd Dystryktowy Stanów Zjednoczonych dla Zachodniego Dystryktu Pensylwanii wydał opinię prawną oddalającą bez przesądzenia (without prejudice) wniosek o odrzucenie powództwa wzajemnego—uznany przez sąd za wniosek o nakazanie arbitrażu—złożony przez spółkę Ordering 999, LLC d/b/a Ordering 360 w sprawie dotyczącej dostępności strony internetowej.

Tło sporu o dostępność cyfrową

Sprawa rozpoczęła się 21 października 2022 r., kiedy dwoje niedowidzących powodów wytoczyło powództwo przeciwko Sultan Doner Gyro, LLC. W pozwie zarzucono, że spółka Sultan naruszyła Tytuł III ustawy o osobach z niepełnosprawnościami (Americans with Disabilities Act – ADA), nie zapewniając dostępności swojej witryny internetowej dla osób niewidomych i słabowidzących.

Po wcześniejszych kwestiach formalnych, 10 maja 2023 r. spółka Sultan złożyła za zgodą sądu pozew wzajemny (third-party complaint) przeciwko Ordering 360 – podmiotowi odpowiedzialnemu za projekt i hosting strony internetowej. Sultan zarzucił wykonawcy naruszenie obowiązków powierniczych na podstawie Uniform Partnership Code oraz naruszenie umowy, wskazując, że Ordering 360 nie dopełnił wymogów ADA w zakresie dostępności serwisu. Restauracja zażądała odszkodowania za szkody rzeczywiste, następcze oraz zadośćuczynienia za straty moralne.

Spór o klauzulę arbitrażową

17 lipca 2023 r. Ordering 360 złożył wniosek o odrzucenie powództwa wzajemnego na podstawie reguł 12(b)(1), 12(b)(3) oraz 12(b)(6) Federalnych Reguł Postępowania Cywilnego, twierdząc, że roszczenia podlegają obowiązkowemu arbitrażowi. Według Ordering 360, rejestrując się w usłudze przez internet, restauracja zaakceptowała regulamin (Terms of Use) zawierający klauzulę arbitrażową i zrzeczenie się prawa do pozwu zbiorowego podlegające Federalnej Ustawie o Arbitrażu (FAA). Formularz miał zawierać tekst: „By Clicking Submit, You Agree to Our Terms of Use” z czerwonym hiperłączem do regulaminu.

Sultan zakwestionował ważność umowy arbitrażowej, twierdząc, że serwis stosował trudną do wyegzekwowania formułę „browsewrap”, a Ordering 360 nie przedstawił oświadczeń pod przysięgą potwierdzających autentyczność dokumentu. Dodatkowo restauracja przytoczyła korespondencję e-mail, w której przedstawiciel dostawcy stwierdził wcześniej: „jak wspomniałem przez telefon, z naszą firmą nie ma żadnych umów”.

Ordering 360 załączył nienazwany, ogólny wydruk regulaminu oraz e-maile dopiero do swojej repliki procesowej, bez wymaganych oświadczeń dowodowych.

Rozstrzygnięcie sądu i dalszy bieg sprawy

Sędzia federalny W. Scott Hardy uznał, że pismo Ordering 360 należy traktować jako wniosek o skierowanie sprawy do arbitrażu. Opierając się na wytycznych Sądu Apelacyjnego Trzeciego Okręgu w sprawie Guidotti v. Legal Helpers Debt Resolution, L.L.C., sąd wskazał, że istnienie zapisu na sąd polubowny nie wynika wprost z treści pozwu.

Z uwagi na to, że pozew wzajemny nie powoływał się na regulamin, a Ordering 360 przedłożył jedynie ogólny formularz bez danych identyfikujących restaurację i bez oświadczeń pod przysięgą, powstał spór co do faktów dotyczących zawarcia umowy.

Sąd oddalił wniosek Ordering 360 bez przesądzenia i zarządził ograniczone postępowanie dowodowe (discovery) w celu ustalenia, czy strony skutecznie zawarły umowę o arbitraż. Po zakończeniu tego etapu wykonawca będzie mógł ponownie złożyć wniosek, który zostanie oceniony według standardu właściwego dla wyroku doraźnego (Rule 56 summary judgment).