Sąd federalny uznał, że strony internetowe nie są miejscami użyteczności publicznej w świetle ADA

9 lutego 2026 r. Sąd Dystryktowy Stanów Zjednoczonych dla Wschodniego Dystryktu Missouri oddalił pozew dotyczący dostępności cyfrowej złożony na podstawie Tytułu III ustawy Americans with Disabilities Act (ADA) przeciwko spółce Baileys' In Midtown, Inc. (działającej jako Rooster). Sąd uznał, że komercyjne strony internetowe nie stanowią „miejsc użyteczności publicznej” (places of public accommodation) w rozumieniu ustawy.

Mimo że pozwana spółka nie złożyła odpowiedzi na pozew i sekretarz sądu stwierdził stan zaoczności (default), sędzia odrzucił wniosek powoda o wydanie wyroku zaocznego i oddalił powództwo co do istoty na korzyść pozwanego.

Okoliczności sprawy

Powód, niewidomy mieszkaniec Hamilton w stanie Missouri, korzysta z komputera za pomocą oprogramowania czytnika ekranu. Zgodnie z pozwem próbował on skorzystać ze strony internetowej restauracji 20 stycznia, 7 marca oraz 23 czerwca 2025 r., aby zapoznać się z menu i dokonać zakupu online lub w lokalu gastronomicznym przy 3150 South Grand Boulevard w St. Louis.

Powód wskazał bariery techniczne powiązane ze standardami Web Content Accessibility Guidelines (WCAG), w tym brak możliwości rozwijania pozycji menu przy użyciu klawiatury oraz nieprawidłowe przypisanie ról w pasku nawigacyjnym. Mimo wcześniejszego powiadomienia przedsiębiorcy przez pełnomocnika, strona nie została poprawiona przed kolejną wizytą w czerwcu 2025 r. Pozew złożono 12 sierpnia 2025 r.

Pismo doręczono pozwanemu 21 sierpnia 2025 r., jednak spółka nie złożyła odpowiedzi w wymaganym terminie 21 dni.

Definicja „miejsca” a przepisy ADA

Rozpatrując wniosek o wydanie wyroku zaocznego w trybie reguły 55(b)(2) Federalnych Reguł Postępowania Cywilnego, sąd zbadał, czy bezsporne fakty stanowią podstawę roszczenia. Wobec braku wiążącego orzecznictwa Sądu Apelacyjnego dla Ósmego Okręgu, sąd przeanalizował treść art. 42 U.S.C. § 12181(7).

Sąd zauważył, że wszystkie podmioty wymienione w ustawowym katalogu stanowią fizyczne lokalizacje. Opierając się na wykładni językowej słowa „miejsce” (rozumianego jako przestrzeń lub środowisko fizyczne), sędzia stwierdził, że witryny internetowe nie mieszczą się w tym pojęciu.

Odrzucenie koncepcji związku (nexus test)

Powód powoływał się na koncepcję „związku fizycznego” (physical nexus) między witryną internetową a fizycznymi lokalami restauracji, stosowaną przez sądy apelacyjne Trzeciego, Szóstego i Dziewiątego Okręgu. Sąd orzekający uznał tę interpretację za pozatekstową i nieprzekonującą, przychylając się do stanowiska Jedenastego Okręgu ze sprawy Gil v. Winn-Dixie Stores, Inc.

Sąd podkreślił również, że ostatnie regulacje Departamentu Sprawiedliwości nakazujące przestrzeganie WCAG dotyczą podmiotów publicznych (Tytuł II ADA), a nie prywatnych przedsiębiorstw. Skoro powód przyznał, że witryna jedynie odzwierciedlała ofertę lokalu, a sam fizyczny dostęp do restauracji nie był ograniczony, nie doszło do naruszenia art. 42 U.S.C. § 12182(a).

Brak zwrotu kosztów zastępstwa procesowego

W konsekwencji braku naruszenia prawa sąd odmówił wydania nakazu sądowego i oddalił wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu zaznaczono dodatkowo, że sam wyrok zaoczny bez merytorycznego rozstrzygnięcia sporu nie nadaje statusu „strony wygrywającej” (prevailing party) uprawniającej do zwrotu kosztów w trybie 42 U.S.C. § 12205.

Treść orzeczenia opublikowano w serwisie GovInfo.